1 maand afgestreept

Nahimana met haar kleuters



Hup met die beentjes in de kittenkribbe



Na 7 dagen zitten de gewichten van de guitige G-tjes flink op schema en na 10 dagen zijn de geboortegewichten van alle kittens minstens verdubbeld. Zo’n nestje van 3 is werkelijk ideaal voor de moederpoes om ze zorgeloos te kunnen voorzien van alles wat ze nodig hebben. Naima doet het beter dan verwacht. Aanvankelijk protesteert ze fel als de koters dagelijks opgepakt worden om gewogen te worden en volgt me, fel van antwoord dienend, tot bij de weegschaal. Haar jongen zijn dan ook niet bepaald op hun bekjes gevallen, want piepen dan telkens van jewelste!



Ginechka is tante Tina's lookalike



Tijdens de tweede week, vallen alle verdroogde navelstrengskes af en zijn de ogen zichtbaar en de oren onzichtbaar opengegaan. Geen fase voor flitsende foto’s dus. Ze verblijven tot dan toe veilig op hun geboorteplek. Bij aanvang van week 2 worden ze in het bovendeel van een kinderwagen met kap gelegd, groot genoeg voor het kroostje en hun mamaatje, die hen enkel even alleen laat om te gaan eten, drinken of haar behoefte te doen. Alles staat in de slaapkamer, dichtbij en ze verlet geen tel langer dan strikt noodzakelijk.

Nathalie, Steffen en Nore doopten deze Neva: "Gaiko"

Vanaf week 3 verhuizen ze in deze kittenkribbe naar de woonkamer beneden en beginnen hun eerste waggelende stapjes te zetten over het warme fleece dekentje. De focus ligt nog steeds op eten en slapen. Nu laat Naima blijken dat ze niet van het over-beschermende type is en af en toe, als haar klein mannen slapen, gaat ze eens languit naast haar nestje liggen. Als er in huis gestofzuigd wordt, gaat ze dwars voor hen liggen, in plaats van weg te vluchten, hoe bang ze zelf ook is van die lawaaierige machine. De kittens vinden de weg om aan de binnenkant van de kap naar boven te klimmen of over de rand te komen gluren. Ze branden van nieuwsgierigheid om de uitbreidende wereld rondom hen te ontdekken, al zijn ze ietwat onder de indruk van de opgelaten kreetjes van Nore, die met mama Nathalie en papa Steffen maar al te graag een eerste bezoekje komen brengen. Dat het er naar uit begint te zien dat Naima’s Neva mannetje een blue ipv een seal point wordt, hebben ze net zo lief, want die kleur had hun absolute voorkeur. Ze dopen hem Gaiko en binnen de veertien dagen is aan zijn voetkussentjes, die mee zijn gaan verkleuren en antracietgrijs worden: wel degelijk blue point dus!



Gaiko bij het krabpaaltje



Tijdens de vierde week verhuizen ze naar een middelgrote rotan mand en halverwege die 4^de week, bouwen we langzaam aan hun gewenning aan vast voedsel en de zindelijkheidstraining op. Ze zijn immers grote vorderingen aan het maken in het zetten van hun kinderstappen. Gaiko is de eerste die de weg over de instaprand van de mand naar de begane grond vindt. Eens hij doorheeft hoe dat moet, heeft hij de smaak zo te pakken dat er geen houden meer aan is: hoe dikwijls je hem ook terug bij zijn mama, broertje en zusje in de mand legt, evenveel keer loopt hij parmantig weer die lage drempel over. Binnen de 2 dagen volgen zijn nestgenootjes hem in zijn pootjesspoor. Naima laat hen begaan, blijft altijd in de buurt maar sleurt hen gelukkig niet bij hun nekvel terug. Soms lokt ze hen ook naar buiten of terug in de mand. Ze weet dat hun ontwikkeling niet meer te stuiten is en dit verkennen onderdeel uitmaakt van hun evolutie.

2 chauffages voor de kleintjes

Korat en Elvira houden hen overdag in de woonkamer gezelschap. Terwijl Korat heel omzichtig met hen omgaat, kan Elfie nogal eens onstuimig zijn, zoals ze heen-en-weer geslingerd wordt tussen zorg en spel. Maar ze ontpopt zich al ras tot leerlinge-kinderverzorgster als ze hen mee helpt schoonmaken en als tweede warmtebron bij hen en hun moeder in de mand komt liggen slapen. Nahimana kan in alle rust de nacht met haar kleintjes doorbrengen, want zelf krijgt die natuurlijk amper slaap met het energieke trio, die nu aan onderlinge schijngevechtsspelletjes begonnen zijn en steeds vaker de holte onder een kittenkrabpaaltje in kruipen.



Gichka blijft samen met mama Nahimana



Daags vóór ze 1 maand oud worden, komen Ann & Bert, wiens (schoon-)broer, Rob De Nijs, die dit jaar maar liefst een halve eeuw zanger is en allergisch is aan katten, maar niet aan de Siberische kat noch Neva Masquerade, “hun kinders” bezoeken, zoals ze het zo liefdevol omschrijven. Naima heeft geen besef van het geluk dat haar te beurt valt, want zij zal deze zomer na haar sterilisatie samen met haar eerstgeboren zoon, het zwartwitte zwaargewicht van de bende, naar de Belgische kust mogen verhuizen om er een welverdiende tweede leven als gezelschapspoes te mogen aanvangen. Idealer kon het voor haar niet uitvallen dan met een van haar kittens, in casu, haar eerstgeboren zoon Gichka, samen te kunnen blijven: de onwrikbare band die ze hier aan het smeden zijn, zal levenslang verzekerd blijven!



Expeditie "G"