 |
| Nahimana, enige Sibeertje in Jelena's 3de nestje |
In vergelijking met andere rassen, wordt er nog niet zo gek lang met Siberen gefokt. Het Siberenras blijkt dan ook nog heel dicht bij de natuur te staan. Collega-fokkers bevestigen dat hun poezen vaak vroegrijp zijn, bijzonder frequente vruchtbare cycli kennen en ook zeer snel na de bevalling weer krols worden. Een bijkomende uitdaging voor de fokker is dat iedere kattin weer een eigen individu is, met eigen ritmes qua fertiliteit, dat hierin niet altijd een regelmatig, laat staan een vast patroon kan gedetermineerd worden, daar deze na elke worp haast voortdurend onderhevig zijn aan schommelingen. Dat was bij Nahimana niet anders, zoals we in 2011 moesten vaststellen.
 |
| Nahimana, 2 dagen oud |
Het wilde maar niet vlotten: hoewel ze tijdens 4 verschillende vruchtbare periodes door hem gedekt werd, raakte ze maar niet zwanger van Bitjoeg, die zich nochtans al uitvoerig bewezen had. Wat kon toch het probleem zijn? Na 3 mislukte pogingen, wees de uitslag van een bloedonderzoek volgens de dierenarts uit dat haar vruchtbaarheidspeil quasi nihil was, terwijl haar voortplantingsdrift torenhoog piekte. De conclusie luidde dat ze cystes op de eierstokken had, die haar beletten zwanger te worden en er werd een behandeling voorgeschreven met 2 spuiten Tardak®, waarvan een eerste, lichte dosis onmiddellijk werd toegediend, waarop later een 2de, zwaardere dosis zou volgen, om haar hormonenstelsel voor zo’n half jaar “plat te leggen”. Deze voor een poes verkeerde behandeling, met een middel dat wordt toegepast om de geslachtsdrift van reuen tegen te gaan, werd, achteraf gezien, gelukkig niet afgemaakt. Een tweede en derde opinie werd ingewonnen, nl. die van een radiologe en fertiliteitsspecialiste voor katten. Er was volgens hen dus een foute diagnose gesteld, waarop een verkeerde behandeling was kunnen worden ingezet, die onmiddellijk stopgezet moest worden. Een echografie wees immers uit dat Naima op geen van beide eierstokken cystes had, maar in de plaats daarvan kampte met een baarmoederontsteking. De pyometra verhinderde dat ze zwanger werd, ongeacht de ontvankelijkheid tijdens haar elkaar overlappende krolsheden. Deze werd op hun dringende aanraden behandeld met Alizin® 30 mg, gevolgd door een kuur van een maand met het antibioticum Synulox®, 50 mg daags. De frequente en totaal onopgemerkte, want al te licht uitgevallen aantal krolsheden, tussen degene door die wel duidelijk als krolsheden konden worden herkend, hadden zich bij haar dermate opgestapeld, dat ze teveel cycli doormaakte, die gewoon in elkaar overvloeiden, zodat die hoeveelheid onbenutte krolsheden de slijmen in haar baarmoeder hadden aangetast, waardoor ze een baarmoederontsteking had gekregen, die Naima bij drie mislukte dek pogingen belet had zwanger te raken. Pas bij de vijfde dek was het prijs. Ik werd ervan verwittigd dat bij een zwangere poes met deze voorgeschiedenis, in veel gevallen de problemen opnieuw de kop opsteken en had toen begrepen dat, bij mogelijks hervallen, het antibioticum opnieuw moest worden toegediend.
 |
| Mooi blue white getekend, bleek ze niet smoke |
Nahimana werd na veel tegenslag dus eindelijk toch zwanger en zou rond 21 september 2011 bevallen! 3 weken na de vermoedelijk succesvolle dek, zwollen haar tepeltjes wel op, maar verkleurden slechts gedurende een nogal korte periode, waarna ze opnieuw verbleekten. Was ze nu wel degelijk zwanger of toch weer niet? Wat een verwarring! 5 weken na haar eerste dracht begon Nahimana echter vaginaal te bloeden en bij het ijlings communiceren van deze vaststelling aan de specialiste die deze succesvolle dek begeleid had door een afdoende methode voor te schrijven die blijkbaar gelukt was, vroeg die of Naima wel degelijk het antibioticum Synulox® opnieuw aan het nemen was. Dit had blijkbaar gemoeten van zodra een succesvolle dek kon worden verondersteld, van bij aanvang van het ogenblik waarop een vermoedelijke dracht kon worden aangenomen. Maar ik had indertijd verkeerdelijk begrepen dat dit enkel hoefde indien zich opnieuw problemen voordeden en niet dat het sowieso preventief moest worden gegeven. Het ergste werd dus gevreesd en die vrees is helaas uitgekomen. Hoewel ze na de bloeding onmiddellijk terug op de antibiotica werd gezet en er 2 dagen nadien een nieuwe echografie gepland was om te zien of de vruchtjes nog leefden, heeft Naima daags na haar bloeding in de namiddag een miskraam gekregen en zijn er 4 vruchtjes afgekomen. Daar was niks meer aan te doen...
 |
| Met mama Jelena & Ksusha na de verhuis |
De zilveren lijn aan die donkere wolk, was dat hierdoor bevestigd was dat zij wel degelijk vruchtbaar is, ‘levenszaad’ kon “opnemen” en vrucht kon dragen, ondanks de initiële verkeerde behandeling met Tardak® en de wetenschap dat zij er zelf lichamelijk niets van heeft ondervonden. Zij heeft de avond van de voortijdige worp oxytocine gekregen, een weeën opwekkend hormoon, dat ook na normaal verlopen drachten binnen de 24u na de worp aan moederpoezen wordt toegediend om de baarmoeder volledig leeg te maken, vóór de baarmoederhals zich onherroepelijk sluit. Na consultatie over wat dit nu in concreto voor Naima's toekomst betekende, werd ik gerustgesteld dat alles weer op zijn plooi zou komen en ze een volgend nestje mocht maken: het hele procédé zou hiertoe herhaald worden, maar door de oxytocine kon Alizin® overgeslagen worden. Ondertussen gewoon verder gaan met de antibiotica tot ze weer krols werd, maar de volgende keer dan toch rekening houden met het feit dat haar mogelijke dracht al onmiddellijk na de dek periode ondersteund moet worden met de Synulox® om herhaling te voorkomen.
 |
| Op bezoek bij toekomstige Bitjoeg en suikernonkel Korat |
Best een pijnlijke les. Vier levenloze wezentjes, amper zo groot als de muis van mijn hand, waren onvolgroeid afgekomen. 4 kittens die ze niet had mogen voldragen noch grootbrengen en die Bitjoeg niet aan zijn palmares van prachtige nakomelingen had kunnen toevoegen... het voelde heel somber aan. Ik sloeg aan het antropomorfiseren en projecteerde mijn menselijke interpretatie van de gevoelens bij de gebeurtenissen op Naima, zoals die haar mama Jelena en diens 4 kittens van het F-nestje mee had helpen verzorgen alsof het de hare betrof. Na de bloeding moest zij wegens de infectiehaard in de uitscheiding, uiteraard noodgedwongen apart gehouden worden van haar 4 halfbroertjes, die met hun 4 weken uiteraard te klein waren om tegen die bacterie bestand te zijn, maar ze mocht weer terug bij hen van zodra het gevaar geweken was en ondervond nadien ook geen ongemak meer, van welke aard dan ook, dus het was alsof ze gewoon bevallen was, zonder complicaties voor zichzelf... Ze sliep 's nachts bij mij en was al snel opnieuw rustig en helemaal de oude, at, dronk en sliep ook goed, dus ze recupereerde flink en snel.
 |
| 2 maal blue & white, Sibeer en Neva |
4 weken nadien lukte het pas om haar voor na-onderzoek naar DAP Sirius in Mechelen te brengen, waar tegelijkertijd zowel Gerda Van de Werf, een fertiliteitsspecialiste, als Barbara Vandevelde, een radiologe aanwezig waren om de toestand van Naima’s baarmoeder te her-evalueren en raad te geven i.v.m. het verdere verloop, want we wilden ons ervan vergewissen dat er zeker niets anders in het spel was, zoals bijvoorbeeld herpes of een resistentie van de bacterie tegen het voorgeschreven antibioticum en dat er geen verder besmettingsgevaar meer bestond voor de andere katten.
 |
| Haar eerste sneeuwtapijt |
Ik kon het niet geloven toen ze het me vertelden, maar heb het met eigen ogen kunnen zien op de beelden van de echografie: desondanks de natuurlijke zwangerschapsonderbreking en de 1 maand daarvóór opgespoten oxytocine, zat er met zekerheid 1 (en mss nog een 2de, was moeilijk uit te maken, een nadeel van echografie) kitten, levend en wel in Naima’s buik. Vandaar dat zij de laatste weken zo verdikt was! Niet dermate spectaculair dat ik daaruit had kunnen afleiden hoe de vork in de steel zat, want wie had dat nu kunnen denken, maar toch veel beter in haar vel dan voordien. Er was ook wel een lomp voelbaar, maar dacht al die tijd dat dit melkklieren betrof, die wat aan het zwellen waren geweest. 1 kitten zat in ieder geval helemaal volgroeid (hersenen, ogen, longetjes, alles was er...) en hartje kloppend van levensvatbaarheid klaar in het geboortekanaal, dus het kon ieder ogenblik plaatsvinden. Naima was voor woensdag 21 september 2011 uitgerekend, dat zou dag 65 geweest zijn en dat is het daadwerkelijk ook geworden. Van een klein wonder gesproken! Nu hoopte ik maar (hoe klein dat nestje ook zou worden, maakte me helemaal niet uit, het was op zich al een geschenk dat Naima, na al de problemen en mislukkingen, niet alleen toch zwanger werd maar ook nog eens voldragen had), dat verder alles normaal zou verlopen voor de uiteindelijke worp. Het ging dan wel om een stuitligging, maar dat komt in bijna de helft van de gevallen voor en is op zich niets speciaals. Naar het scheen was wel een groot kitten. Hoe kon het ook anders: al wat zij de afgelopen weken gegeten had, is naar dat ene (of toch die 2?) kitten gegaan...
 |
| Lente |
Dinsdagavond 20/9/’11 en de nacht van dinsdag op woensdag (heb toen geen oog dichtgedaan) was Naima overal in mijn slaapkamer ineens druk bezig met nestelen, maar het was pas na zevenen, woensdagochtend van de 21ste, dat het offensief daadwerkelijk werd ingezet en het resultaat was een mooi blue white poesje (mooi wit getekend vanaf de onderste helft van het snoetje, een lijn die net onder de neus, die zelf nog helemaal blue gebleven was, doorliep in een witte keel & buik en 4 witte voetjes), waarvan het vruchtzakje al gebarsten was, dat echter niet eens halverwege de klus te lang in stuitligging bleef steken en waar ik maar geen grip op kreeg om Naima erbij te helpen, zodat tegen de tijd dat zij lang genoeg gezwoegd had om het er zelf uit geperst te krijgen (het kopje is in verhouding met de rest van het lichaam het grootste om door de opening te geraken), het helaas niet meer leefde. Er zat geen tweede bij, althans toch niet dat ik voelde en ze heeft diezelfde namiddag weer een oxyto spuit gekregen en ging nog een week verder met antibio. Verschrikkelijk jammer: ik sprong eerst een gat in de lucht van: “Joepie, een poesje voor Kim & Edwin” en was er niet goed van hoe ik nu voor de tweede maal van de ene emotie in de tegenovergestelde werd geslingerd. Er zat niets anders op dan mij er boven te stellen en te aanvaarden dat het nu eenmaal de natuur is en dat daar nu eenmaal dingen ook wel eens mis kunnen lopen en mij verder op de toekomst te richten, want hoe erg ook, je kan er maar beter niet te lang bij blijven stilstaan... en het voornaamste is dat het Nahimana verder goed ging. Na deze opmerkelijke dracht zonder levende kittens, mocht ik de volgende krolsheid alweer benutten, die hopelijk dan tot een normale dracht zou leiden.
 |
| Zomer |
Achteraf wees een laboresultaat uit dat er geen bacterie meer aanwezig was, dus ik mocht voorlopig stoppen met de Synulox® en Naima mocht weer bij haar mama en diens kittens. Zelfs al zoogden die bij Naima, het kon geen kwaad. Als de volgende dek goed verliep, moest ik van meet af aan met Synulox® aanvangen, die net voor haar uitgekozen werd omdat die geen schadelijke impact heeft op de vruchtjes en juist daarom ook aan zwangere poezen mag worden toegediend. Al met al was ik blij dat ik die 2de en 3de bijkomende opinie had gevraagd, omdat een 2de dosis Tardak® haar helemaal onvruchtbaar had kunnen maken, zo vernam ik achteraf... Dit alles is een harde maar zeer leerrijke les geweest, waar veel van opgestoken werd: hoe poezen toch krols kunnen zijn zonder dat je er erg in hebt - hoe een baarmoederontsteking het "opnemen" of bevruchten kan verhinderen zodat de krolse poes toch niet zwanger wordt - hoe een geslaagde dek er dmv het rollen van de poes na de daad er uit ziet tegenover een dek zonder eisprong - hoe een poes toch degelijk zwanger kan zijn bij niet-verkleuring of slechts tijdelijke verkleuring van de tepels – dat er middelen zijn die na een pyometra de baarmoeder terug ontsmetten – dat er antibiotica bestaat die geen schadelijke invloed uitoefent op nieuw gevormd leven - hoe er zich, zelfs na een natuurlijke abortus en na hormonaal opgewekte weeën ter reiniging van de baarmoeder, toch nog leven in de buik kan bevinden - en hoe nefast een stuitligging toch kan uitdraaien als het kitten niet snel genoeg geboren wordt...
 |
| Winter |
